Onthaal zomer 2007

25 juni, na het bijwonen van een vergadering voor de suikerzieke kinderen, vervoeg ik de Heyzel om met de bus van de Vlamingen naar Gomel te reizen om de kinderen te gaan halen. De reis verloopt zonder problemen en om 9u ’s morgens komen we te Gomel aan.

Afspraak voor het vertrek van onze kinderen is voorzien de volgende dag om 10 u op het tankplein. Alle kinderen zijn aanwezig, vergezeld van hun ouders en zeer blij dat ik hen ben komen halen. Om 11u vertrekt de bus en tegen valavond zijn we bij de grens te Brest.

Ongelukkiglijk is de stempel die aan een meisje de toelating geeft het land te verlaten sinds 3 maanden vervallen. De vereniging te Gomel heeft het niet opgemerkt of gehoopt dat het niet opgemerkt zou worden gezien het aantal. Maar dat is niet het geval. Alla smeekt de douanier om de bus te laten doorrijden nadat ze uitgelegd heeft dat de vader in de gevangenis zit en dat de moeder aan de drank is, hij informeert bij zijn overste die toelating geeft om verder te reizen.

Een volgend probleem daagt op. Zinaïda, de verpleegster die de kinderen vergezelt en die een dubbel visum heeft teneinde beide heen- en terugreizen te begeleiden heeft haar paspoort niet bekeken voor vertrek. De ambassade in Moskou heeft een grove vergissing begaan: haar visum is slechts vanaf 25 juli geldig. Zinaïda moet de bus verlaten en om 23 u naar Gomel terugreizen, alleen. Gelukkig heeft Alla een zus die te Brest woont en deze zal ze onthalen. Bedankt!

Eindelijk kan de bus verder reizen. Volgende dag, 9 u rust in Polen. Op een enorme parking voor bussen met restaurants, winkels en 3-4 vijvers met grote rode vissen. Eerste wat de kinderen willen doen is de vissen vangen! De kop van de verantwoordelijken van het park! De chauffeurs maken er gebruik van om de bus op orde te stellen, te reinigen etc. Maar 9 u is zeer lang zeker met 68 personen, er mag er niet één verloren gaan.

De rest van de reis verloopt goed en we komen te Barchon aan op de voorziene uren.

Aankomst- en vertrekuren zijn vaak moeilijk te voorzien. Er zijn de wegenwerken, de files, de vele haltes voor de kinderen.

Alle nieuwelingen zijn benieuwd hun gezin te ontmoeten en voor sommigen is het met wat angst. 

Maar alles verloopt zeer goed.

Enkele dagen na hun aankomst bellen we de nieuwe gezinnen. Geen geween, de kinderen eten zeer goed en velen proeven aan alles, anderen eten als reuzen.

Sommigen willen niet naar huis bellen, maar overal verloopt alles goed.

Jean-Pierre en Catherine hebben families uit hun regio uitgenodigd op een zeer lekkere barbecue, bedankt Patrick, en het bijwonen van de kermisstoet. Uitstekend voedsel en een zeer aangename dag. Met veel plezier werpen de kinderen confetti. Op de tonen van een bandoneon wiegt een familie ons met Russische liederen: begeleid door de kinderen, de tolk en een Wit-Russisch gezin. Bedankt voor die sfeer.

 Mevrouw Derumier meldt dat vele gezinnen afspraak gemaakt hebben voor het medisch onderzoek. De resultaten voor juli zijn goed, hoewel ze allemaal een tekort hebben aan vitamines en proteïnen. Normaal, ze eten niet iedere dag vlees of vis. Voor velen is het slechts één of tweemaal per maand, voor sommigen zelfs enkel bij feestdagen. Slechts één kind heeft ernstige gezondheidsproblemen. We zullen zoveel mogelijk trachten te helpen. Met dank aan gans de medische ploeg alsook aan het labo Risselin en de kinderarts die de kleine onderzocht.

Omstreek eind juli zijn 3 problemen gerezen met kinderen die al meerdere malen teruggekomen zijn. Misschien goed te herhalen de kinderen verwennen bij hun aankomst, normaal met hen te leven, niet al wat ze vragen of zeggen te aanvaarden.

Gebeurd er wat of gaat iets niet, bel me. Vaak kunnen we kleine probleempjes oplossen.

Maar reeds is de terugreis van de verlofgangers van juli in het verschiet.

De bus die de kinderen voor augustus uit Gomel brengt komt met vertraging aan maar dit wordt u uitgelegd in het artikel “Wat betreft de aankomst van augustus”.

Eenmaal die kinderen geïnstalleerd maken we ons klaar voor het vertrek van de anderen de volgende dag. Na de nacht doorgebracht te hebben vervoegen de chauffeurs Ghislenghien. Bedankt aan de 2 gezinnen uit de regio Leuze die bereid geweest zijn de bus te Ghislenghien te nemen, om tijd te sparen. De kinderen uit het Brusselse zijn daar en vele gezinnen die voor de eerste keer onthaald hebben staan daar met rode ogen. Triest moment om die kleinen, die de ganse familie een ganse maand verheugd hebben, te zien gaan.

 Hetzelfde gebeurt ook te Barchon : maar ze moeten vertrekken, zelfs indien we weten dat ze niet naar gelijke condities reizen. We hopen ze terug te zien en nieuws te ontvangen. Ze vertrekken met geladen hartje en een hoofd vol herinneringen. Wat een vreugde voor hen!

Verschillende gezinnen, waar alles perfect verliep tussen het kind en hen, zullen ons vragen om het verblijf met een maand te verlengen. Dit jaar kan dat in acht genomen worden aangezien er 2 bussen zijn voor volgende terugreis. Maar dit zal niet elk jaar mogelijk zijn gezien het beperkt aantal plaatsen in de bus. De terugreis verloopt zonder grote problemen en er rest ons nu enkel te wachten op de bus die de suikerzieke kinderen en hun ouders brengt.

12 augustus, de droom van de suikerzieke kinderen gaat in vervulling gaan.

Om 13 u nemen ze allen plaats in de bus. Het is drukkend in Gomel en de reis is vermoeiend, zeker die 2 uren wachten in Polen als gevolg van een ernstig ongeval. Grenzen worden relatief makkelijk overschreden maar er moet 9 uur gestopt worden.

Op 13 augustus om 10u vertrekken Joel, Martine, Fabienne, Claude , Vika en ik naar Koksijde met alle kratten kledij, schoeisel, handdoeken, speelgoed, toiletgerief. Dat zijn er wat, maar we moeten voor 2 weken voorzien.

Daar we ze meermaals konden contacteren weten we wanneer ze Koksijde naderen.

14u30. We gaan ze opwachten aan het einde van de snelweg en vijf minuten later zijn ze daar. Kinderen, ouders, allen wuiven ons toe. Ze geloven het nog niet echt. Ze zijn zeer gelukkig en dankbetuigingen zijn langs alle kanten te horen. De keukenverantwoordelijken van het leger blijven 3 uur langer aan het werk opdat ze een warme maaltijd zouden kunnen verorberen.

Als de kamers bezocht zijn met Valla en Rita, de 2 verantwoordelijken worden de plaatsen aan de families toegewezen: 4 hier, drie ginds, etc. Bagage uitladen, bezoek aan het kamp, de stortbaden, het restaurant, alles wordt bewonderd. Meerdere gezinnen zeggen ons dat hun kamer hier wel 2 maal zo groot is als hun appartement te Gomel. De ouders zijn zeer tevreden. Het eten smaakt hen geweldig, voornamelijk omdat je een plateau nemen moet, zich bedienen aan een ultramoderne koffiezet. Zowat hebben ze nog nooit gezien.

De volgende dag, op weg naar het strand, de zee ontdekken (klein probleem: dat is op 1 uur wandelafstand). Ze hebben  tijd maar het zijn suikerzieke kinderen en maaltijduren moeten gerespecteerd worden: 8u – 10u30 – 13u – 15u30 – 18u – 22u30. Wat een verwondering!

Het merendeel van de kinderen en de ouders ontdekken de zee voor de eerste maal. Sommigen hebben angst want de schelpen kraken hen onder de voeten. Maar zeer vlug wennen ze. De zon is van de partij. Af en toe een regenvlaag maar Kaway’s zijn hen ter beschikking gesteld.

Alle kledij, schoeisel wordt met de hulp van Lisette en Philippe gerangschikt. Rita en Valla delen aan de meest noodlijdenden eerst uit. Vreugde is op hun gelaat te lezen. Sommige families bezitten praktisch niets: 120/130 euro voor een gezin van 3 of 4 personen; 30 euro voor de huishuur, 50 voor het water, gas, elektriciteit en telefoon. Wat rest er nog? Meerderen staan om 3u30 of 4u op om in de groetentuin te gaan werken, aardappelen, wortelen of uien rooien om ze op de markt te gaan verkopen voor ze naar het werk trekken. Niets aan te doen, ze moeten een middel vinden om wat geld te hebben.

Elke dag weerklinkt “dank u” zowel door ouders als kinderen.

15 augustus geen kantine op de basis. We moeten koken, ons plan trekken. Niets is voorzien, noch potten noch pannen, geen microgolf geen percolator. Het is niet evident…. maar ze zullen eten!

Philippe stelt voor de microgolf en de waterkoker van het stapelhuis te gaan halen en Claude, die ons zaterdag en zondag vervoegd brengt potten, percolator, enz. Enkele problemen zijn reeds opgelost. We kunnen water opwarmen voor koffie en thé.

De 17^de om 14u komt een verantwoordelijke van de basis ons halen richting helikopters. Larissa was meegekomen voor de vertalingen. Na een kleine uiteenzetting zien we een brandweerwagen aanrukken. Een scheepsbrand wordt gesimuleerd: 6000 liter water. Met verwondering kijken de kinderen naar die enorme waterstraal. Na de demonstratie wordt de kinderen voorgesteld de brandslang vast te houden om gedurende enkele ogenblikken brandweerman te worden. Een immense vreugde voor hen. Allen staan klaar, zelfs de volwassenen. Maar het leukste moment… Valla, Rita, Vika en mezelf natsproeien. We hoeven geen stortbad meer te nemen, het is gebeurd, tot hun groot jolijt. Dan komt de demonstratie van een redding op zee met een helikopter. Alle ogen zijn naar de hemel gericht waar een helikopter op 50m hoogte stationeert.

Als toetje op de taart mogen ze er een bezoeken: aan een zijde opstappen en langs de andere kant er uit. Nooit konden ze zich zo wat inbeelden. Ouders, verantwoordelijken, iedereen stijgt er in. Op de terugweg is het een en al commentaar. Tot hun grote vreugde heb ik hen die avond de foto’s geschonken die deze dag gemaakt werden.

Zaterdag, het wachten laat zich gevoelen. Wanneer ontmoet ik het gezin dat me patroneert? Wanneer zullen ze daar zijn? Hoe zijn ze? En vanaf de vroege ochtend komen de 2 Arlette’s, Claudio en Christina aan op de basis, het is vreugde. Later komen Rita, Joseph en Macha, Claude, Anne Marie en Kapi, Mevrouw Derick, haar zus, de Heer en Mevrouw Trice. Wat een emotie! Sommige families nemen ze mee om een toertje te maken, wat te gaan eten, ouders en kinderen zijn zeer gelukkig. Dank aan jullie voor die wederzijdse vreugde.

Philippe, Lisette, Françoise zijn reeds sinds de eerste dagen op bezoek gekomen, evenals Rita en Joseph. Een uitwisseling van cadeautjes tussen families en kinderen. Ze zijn heel fier om hun geschenk zelf te kunnen overhandigen.

Een prachtige dag vol emotie, vriendschap, vreugde voor al die gezinnen.

Dank aan Lisette die ons goed uit de nood geholpen heeft gedurende het weekeinde met het bakken van worsten, macaroni, aardappelen, enz.

Zondag avond 18u, Luc brengt voor elk kind een verrassingsdoos (bananenkrat) gevuld met schoolmateriaal voor de aanvang van volgend schooljaar: fardes, schriften, potloden, stiften, lat, lijm, enz. niets ontbreekt. Daarbovenop een polshorloge en nog vele andere zaken. De vreugde bij ouders en kinderen: één kreet weergalmt: “spassibo”. Ondanks het gewicht sjouwt men de krat naar de kamer.

Dinsdag 9u, de bus die ons naar Brussel brengt staat te wachten. Volwassenen en kinderen onder de indruk bij het zien van de basiliek van Koekelberg. De bus neemt de tunnel. Nooit hebben ze zulk een lange tunnel gezien. De chauffeur maakt een omweg om hen de Congreskolom, de ministeries en de boog van Tervuren te tonen en stopt ¼uur voor het Koninklijk paleis: “fotosessie”.

Daarna gaat het richting Centraal Station om de Grote Markt te vervoegen. Ouders en kinderen weten niet meer waarheen kijken. Allen staan in bewondering en menige foto wordt genomen. Van daar uit gaan we naar Manneken Pis. Ze denken een grote jongen te zien en zijn verbaasd hem zo klein te vinden.

Gedurende één uur hebben ze de winkels kunnen aanschouwen. Afspraak om 13u bij de Macdonald van de galerij Agora. Men serveert hen cola, frietjes en een broodje met sla en vis. Met dank aan de Heer De Backer die hen persoonlijk heeft ontvangen en hen een sleutelhanger met Manneken Pis heeft overhandigd als aandenken.

We nemen opnieuw de bus richting Atomium. De ploeg van Novo-Nordisk is daar om en te onthalen en met hen kennis te maken.

De vertegenwoordigster van de v.z.w. “Atomium” ontvangt hen. Kinderen en ouders mogen de roltrap nemen, de trappen van de verschillende bollen om te eindigen met een panorama van Brussel. Vreugde is op hun gelaat te zien. Komt nadien Mini-Europa: hoogtepunt van deze dag en bij het buitengaan enkel dankbetuigingen, ze hebben nooit iets gelijkaardigs gezien! De genomen foto’s bewijzen: alle gezichten stralen.

Wat een mooie dag voor hen! Ouders zijn zeer gelukkig. Wat herinneringen om allemaal te vertellen in Gomel!

De fototoestellen werken niet meer: “batterij zwak of leeg”. Ze hebben een massa foto’s genomen. Enkele albums zullen nodig zijn om dat alles te schikken.

Bedankt Philippe voor dit mooie aandenken dat ze mee kunnen nemen!

Woensdag morgen, “Plopsaland” moet afgezegd worden. Regen en wind verknoeien alles, maar omstreeks 11u komt de zon erdoor en om 14u gaan we met zijn allen naar het zwemdok waar de glijbaan het groot plezier van de kinderen is. Vijfenveertig minuten ontspanning in helder water op ideale temperatuur. Groot en klein genieten naar hartenwens.

Donderdag morgen, 8:30u, de ploeg van Novo-Nordisk is daar om deze dag voor te bereiden. Veel wordt klaargezet voor een welkomsttoespraak, gevolgd door een voorstelling over geadviseerde voeding voor diabetici.

Veel raad en voorbeelden worden aan ouders en kinderen gegeven. Allemaal mogelijk in ons land, gezien de voeding die we kopen kunnen, regelmatige controle van de suikerspiegel, de strookjes en de toestellen die we ons hier kunnen aanschaffen. Zij zouden dat ook wel willen, maar met de beste wil van de wereld, ze kunnen niet, dat kost alles veel te veel. Het sponsoren van de kinderen is voor hen natuurlijk een grote hulp.

Een jeep wordt voorgereden voor een uitzonderlijke foto.

Als dat alles voorbij is, staat een treintje ons op te wachten tegenover de slaapkamers. Fototoestellen worden aan alle kinderen gegeven. Men vraagt hen de foto’s te maken die ze wensen en de ganse film op te gebruiken als voor een fotowedstrijd. Wat een plezier voor allen! Het treintje brengt ons naar de zeedijk waar hen gedurende een uur een cuistax aangeboden wordt. De kleintjes zijn aangetrokken door de elektrische wagentjes terwijl de anderen trappen.

Voor velen is het de eerste maal met de cuistax en omstreeks 13u vervoegen we de basis waar een aangename geur onze neusgaten prikkelt. De grote zaal is afgesloten met een schuifpaneel dat de zaal van de rest spreidt om ze een gang te vormen versierd met vlaggen van verschillende landen. Op het grasveld zijn vijf grote tafels gedekt. Een enorme barbecue: worst, kip, stukken rund- en varkenvlees, geraspte wortelen, aardappelen, sla, tomaten, komkommer, mayonaise, ketchup, niets ontbreekt.

Suikervrije limonade, cola light, water, wijn, alles is voorzien. Kinderen, ouders, genodigden, de Heer Vandensteen, die al wat hij kon heeft gedaan om het nodige materiaal te vinden, zijn met ons. Onze kok heeft het erg warm, de zon bakt. Het is heerlijk. De kinderen smullen en bedienen zich twee-, driemaal.

Tot hun verrassing heeft de Heer Dufour, spelverantwoordelijke, een rodeostier geïnstalleerd. Ze drummen om ook te proberen, zelfs verschillende mama’s en zeker Valla, de voorzitster. Ongelukkiglijk vergist ze zich van kant. Ze zit er wel op maar omgekeerd en hop daar gaat ze tegen de grond. Maar men herbegint! Wat een hilarisch spektakel!

Daarna nemen twee ploegen levende tafelvoetballers het tegen elkaar op. Groot en klein neemt deel. Mooie match. Twee juffrouwen hebben tafels geïnstalleerd waar men zij kunstenaarstalent kan botvieren. Kikker, eenden, lijm, papier wordt hun aangeboden. Een plezier voor vele kinderen; vele kunstwerken zien de dag!

Volgen verschillende interviews door journalisten van verschillende krenten en van televisie. Spijtig genoeg was er niet één Franstalig journalist aanwezig. De wedstrijdfoto’s zijn afgedrukt. Er moet nu gekozen worden tussen ± 450 foto’s. De ouders wordt gevraagd de 3 mooiste te kiezen en de jury zal er nog 3 kiezen uit de anderen. Onmogelijk! Er zijn er schitterende bij! Tien zijn er weerhouden om een montage te maken die verkocht zal worden gedurende de eindejaarsfeesten ten voordele van de suikerzieke kinderen.

Volgt een schminkvoorstelling: kinderen worden omgetoverd in spin, fee, kat, prinses, enz. Het grimeren is mooi geslaagd en ze zijn zeer fier zich te laten bewonderen en fotograferen.

 In de keuken hebben ze grote bakken met vers fruit bereid: ananas, kiwi’s appelen, nectarines, enz. ze mogen kiezen en zelf een fruitbrochette samenstellen. Wat een plezier! Hoe heerlijk! Vers fruit naar believen! Na het bezoek aan de lokalen van Dokter Hardenne geeft de vertegenwoordigster van Noorwegen een slottoespraak en groepsfoto’s maken een einde aan deze dag.

Dag vol herinneringen, emoties, vreugde, geluk, en vragen rijzen: waarom moeten we terug? Hier maken we wandelingen, we zwemmen, we lopen, we voelen ons goed. Kunnen we nog terugkomen?

Vrijdag, 9:30u, wat een mooi weer! Philippe wacht de 5 eerste kinderen op. Richting tramhalte (1 uur stappen)

Onze chauffeur zal de reis 5 maal overdoen. Allen komen aan. Wij weg richting Plopsaland. Het is 10:30 en mensen staan al in de rij aan de kassa’s. Rendez-vous wordt genomen om 15:30u iedereen terug op de vertrekplaats.

Vrije dag! Her en der kruisen we een van hen in verrukking, ’t is mooi, ’t is leuk, ’t is magnifiek. Wat een verschil met het park van Gomel! Het is immens! We hebben geen angst! We willen alles proberen, alles doen, geen enkel speeltuig missen. Ouders proberen ook alles. Voor één dag worden ze terug kind, zij die zulk een “super”attractiepark voor de eerste keer zien. Het is slechts één dank u bij elke ontmoeting. Maar de klok tikt verder. We moeten terug en op de terugweg zie ik Olia (5½ jaar) en Dima (5 jaar) lopen. Beide werpen ze zich rond mijn nek en zeggen me “Nicole, merci” in het Frans.

Dan smelt je hart weg, want die 2 dreumesen worden goed het verschil gewaar tussen het leven hier en bij hen. Met de kusttram rijden we terug en het commentaar aangaande de attracties volgt zich op.

Dit verblijf is gunstig voor hun gezondheid. Van dag tot dag zien we het verschil. Hun eetlust is zeer beperkt bij het begin, nu eten ze als reusjes.

Een papa vertelt me: “Nicole, dank U! Nooit heb ik mijn dochter zó gezien. In Gomel stapt ze tien minuten en dan moet ze gaan zitten. Hier stapt ze een uur om te gaan en een uur om van zee terug te komen. Ze gaat niet zitten, is niet moe, mijn dochter LEEFT.”

Ik bewonder die mensen die het hoofd bieden aan de moeilijkheden in het leven van hun kind: op tijd en stond eten, suikergehalte controleren, 5 – 6 maal prikken, ze ’s nachts wakker maken om te prikken. Wat een moed!

Verschillende gezinnen zegden ons: “Een geweldige dank aan de families die één van onze kinderen steunen, want de inkomsten zijn schaars. We werken niet, gaan we ons ergens aanbieden en zeggen we dat we een suikerziek kind hebben, worden we niet aangeworven. Ze weten dat een suikerziek kind vaak ziek is. Men moet het verzorgen, er op passen”. Ze hebben nochtans nood aan geld. Een doos met 25 teststripjes kost hen een fortuin.

Vreugde is troef: men danst hier, ginds een deuntje muziek. Het was een vermoeiend maar verrijkend verblijf, vol emoties, blij om gedurende veertien dagen van deze kinderen zoals alle andere kinderen, hun gezondheid verbeterd te hebben en aan hun ouders een weinig vreugde geschonken te hebben in hun heel moeilijk leven van elke dag, zonder aan morgen te moet denken. We hopen dit experiment in de toekomst te kunnen herhalen.

Zaterdag en zondag hebben de kinderen hun familie gezien of opnieuw ontmoet. Ze waren allen heel gelukkig. ’s Avonds hebben we onze 40 jaar huwelijk met hen gevierd. Een speciaal avondmaal werd hen aangeboden: perzik met tonijn, tomaatgarnaal, hesprolletjes met asperges, meloen met Parmaham, avocado’s, slaatjes, rijst, enz. Ze hebben ons gefeliciteerd. Het was zeer ontroerend.

 Een glas champagne, een dans. Voornamelijk het dessert was langverwacht en werd opgesnoept: suikervrij ijs naar believen. Het was voor hen een groot evenement. Helaas, alles kent een einde en maandag werd de bagage gemaakt, de kamers geschikt, alles opgeruimd. De bus was ’s morgens aangekomen. Na adjudant-majoor Salembier en gans het personeel bedankt te hebben stappen we de bus in, het hoofd vol herinneringen maar een droef gemoed.

Om 14:30u vertrekt de bus van de basis richting Brussel, teneinde de kinderen die in regio Brussel op verlof waren, mee te nemen. Met tranen in de ogen ben ik uitgestapt. Twee weken gemeenschappelijk leven laat sporen na. Wat een les geven die kinderen ons! Lessen van moed! Niet eenmaal heb ik ze horen klagen. Dank aan allen die geholpen hebben en dit verblijf mogelijk gemaakt hebben.

Dank aan u, gezinnen die hen steunen. 

Ik maak van de gelegenheid gebruik om nieuwe families te zoeken. We hebben een nieuwe lijst suikerzieke kinderen, 5/6 jaar uit noodlijdende gezinnen. Wil je zo een kind sponsoren of ken je een gezin dat het wil doen, contacteer ons. Het loont de moeite. Men moet die kinderen en hun familie steunen. 

Deze kinderen zijn al goed en wel thuis wanneer het vertrekuur daar is voor de laatste verlofgangers. Bij het schrijven van deze regels zijn de laatste nog onderweg naar huis. Laten we hopen dat voor allen, sterretjes nog lang in de ogen zullen fonkelen.

 terug